நேரத்தின் மதிப்பு

நேரம்” என்பது இந்த பிரபஞ்சம் மனிதகுலத்திற்கு வழங்கியிருக்கும் மிகவும் பொதுவான, அதே சமயம் சமத்துவமான ஒரு கொடை. பணக்காரர், ஏழை, அறிவாளி, பாமரன் என யாராக இருந்தாலும் அனைவருக்கும் ஒரு நாளைக்கு 24 மணி நேரம் மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது. இழந்த பணத்தையோ, பொருளையோ நாம் கடின உழைப்பால் மீண்டும் சம்பாதித்துவிட முடியும். ஆனால், கடந்துபோன ஒரு நொடியை உலகிலுள்ள அத்தனை செல்வங்களைக் கொடுத்தாலும் யாராலும் விலைக்கு வாங்க முடியாது.

“காலமும் அலைகளும் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை.”என்ற பழமொழி நேரத்தின் அருமையை விளக்கும்

ஒரு ஊரில் மிகப் பெரிய தொழிலதிபர் ஒருவர் இருந்தார். அவரிடம் அளவற்ற செல்வம் இருந்தது, ஆனால் எப்போதுமே “எனக்கு நேரமில்லை” என்று ஓடிக்கொண்டே இருப்பார். தன் குடும்பத்தினருடனோ அல்லது தன் உடலை ஆரோக்கியமாகப் பேணவோ அவர் நேரத்தை ஒதுக்கவில்லை.

ஒரு நாள், மரண தேவன் அவர் முன்னால் வந்து நின்றான். “உன் ஆயுள் முடிந்துவிட்டது, புறப்படு” என்றான்.

திடுக்கிட்ட தொழிலதிபர், “என்னால் இப்போது வர முடியாது. என் தொழிலில் இன்னும் எவ்வளவோ முடிக்க வேண்டியுள்ளது. தயவுசெய்து எனக்கு இன்னும் ஒரே ஒரு வருடம் மட்டும் அவகாசம் கொடு. என் சொத்தில் பாதியை உனக்குத் தந்துவிடுகிறேன்” என்றார். மரண தேவன் மறுத்தான்.

“சரி, ஒரு மாதம் கொடு… என் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் தந்துவிடுகிறேன்” என்று கெஞ்சினார். அதற்கும் மரண தேவன் ஒப்பவில்லை.

இறுதியாக அவர் கதறினார்: “தயவுசெய்து எனக்கு ஒரே ஒரு நிமிடம் மட்டும் கொடு. என் மகளிடம் ஒரு வார்த்தை பேசி விடைபெற்றுக் கொள்கிறேன். இதோ இந்த உலகத்திலுள்ள அத்தனை பணத்தையும் உனக்கே எழுதி வைக்கிறேன்.”

மரண தேவன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்: “முட்டாளே, வாழ்நாள் முழுவதும் நீ கோடி கோடியாகச் சம்பாதித்த உன்னுடைய அத்தனை செல்வங்களாலும், இப்போது உனக்காக ஒரே ஒரு நிமிடத்தைக் கூட விலைக்கு வாங்க முடியாது. நேரத்தின் மதிப்பு பணத்தை விடப் பெரியது என்பதை இப்போதாவது புரிந்து கொள்.”

“நாச்செற்று விக்குள்மேல் வாராமுன் நல்வினை

மேற்சென்று செய்யப் படும்.”என்ற குரலில் வள்ளுவர் நேரத்தின் சிறப்பை உணர்த்துகிறார்

நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் நேரத்தை எப்படிக் கையாள்கிறோம் என்பதுதான் நம்முடைய எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்றைய நவீன உலகில் சமூக ஊடகங்களும், தேவையற்ற பொழுதுபோக்குகளும் நம்முடைய பொன்னான நேரத்தை ‘டிஜிட்டல் முறையில்’ திருடிச் செல்கின்றன.

மாணவர் வாழ்க்கை: ஐந்து நிமிடம் தாமதமாக தேர்வு அறைக்குச் செல்லும் ஒரு மாணவனிடம் கேளுங்கள், நேரத்தின் மதிப்பு என்னவென்று. ஒரு வருடம் முழுவதும் படித்த படிப்பை எழுத அந்த ஐந்து நிமிடத் தாமதம் தடையாக மாறிவிடுகிறது.

      அலுவலகக் கூட்டங்களுக்கு சரியான நேரத்திற்குச் செல்வது ஒருவருடைய ஒழுக்கத்தையும், தொழில்முறைத் தகுதியையும் காட்டுகிறது.

ஒரு விபத்து நடக்கும்போது, ஆம்புலன்ஸ் ஒரு நிமிடம் முன்னதாக வருவதற்கும், தாமதமாக வருவதற்கும் இடையில் ஒரு மனிதனின் உயிரே ஊசலாடுகிறது. மருத்துவ உலகிற்கு அந்த ‘கோல்டன் ஹவர்’ எனப்படும் நேரம்தான் எல்லாமே.

நேரத்தை நாம் “சேமிக்க” முடியாது, ஆனால் அதை “முறையாகச் செலவிட” முடியும். அதற்கு சில எளிய வழிகள்:

திட்டமிடுதல் (To-Do List): காலையில் எழுந்தவுடன் அன்று செய்ய வேண்டிய முக்கியமான வேலைகளைப் பட்டியலிட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

முன்னுரிமை அளித்தல்: முக்கியமான வேலை எது, பிறகு செய்யக்கூடிய வேலை எது என்பதைப் பகுத்தறிந்து செயலாற்ற வேண்டும்.

தள்ளிப்போடுதலைத் தவிர்த்தல்: “நாளை பார்த்துக் கொள்ளலாம்” என்ற எண்ணமே நேரத்தின் மிகப்பெரிய எதிரி.

முடிவுரை

நேரம் என்பது ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு நதி போன்றது. அதில் ஒருமுறை தொட்ட நீரை, நீங்கள் இரண்டாம் முறை தொட முடியாது. ஏனென்றால் கடந்துசென்ற நீர் போயே போய்விட்டது.

அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் நேரத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், மன அழுத்தம் குறைந்து, நம்முடைய இலக்குகளை எளிதில் அடைய முடியும். எனவே, ஒவ்வொரு நொடியையும் பயனுள்ளதாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் மாற்றுவோம். காலம் நமக்காகக் காத்திருக்காது, நாம் தான் காலத்தோடு ஓட வேண்டும். ஓடலாமா?