எங்கள் குடும்பம் ஒரு எளிய குடும்பம். என் தாய் மற்றும் தந்தையரின் வாழ்க்கை 1999 ஆம் ஆண்டு காதலால் தொடங்கியது. குடும்பத்தின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டனர். ஆரம்பத்தில் இரு குடும்பங்களும் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருந்தபோதிலும், காலப்போக்கில் மனம் திறந்து, இரு குடும்பங்களும் ஒன்று சேர்ந்து மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை நடத்தத் தொடங்கின.
திருமணத்திற்கு மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, எங்கள் குடும்பத்தில் முதல் மகனாக என் அண்ணன் பிறந்தார். அவரது பிறப்பு, எங்கள் குடும்பத்திற்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவந்தது. பின்னர் என் அக்காவும், அதற்குப் பின் நானும் பிறந்தோம். அப்போது எங்கள் வீடு சிரிப்பும் சந்தோஷமும் நிரம்பியதாக இருந்தது.
ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. என் தந்தை மது பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி, குடும்பத்தில் அடிக்கடி சண்டைகள் உருவாகத் தொடங்கின. ஒருகாலத்தில் ஒற்றுமையுடன் இருந்த எங்கள் குடும்பம், அந்தப் பழக்கத்தால் மெதுவாக சிதைந்து போனது. கோபத்தின் உச்சத்தில், என் தந்தை ஒருமுறை விஷம் அருந்த முயன்றார். அதிர்ச்சியடைந்த என் தாய் அவரை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்று காப்பாற்றினார். சில காலம் அமைதியாக இருந்த வாழ்க்கை, பின்னர் மீண்டும் அதே சுழற்சிக்குள் விழுந்தது.
ஒரு நாள், கோபத்தின் போது விஷம் அருந்தியதாக என் தந்தை கூறியபோதும் அது உண்மையல்ல என்று பின்னர் தெரியவந்தது. இதனால், அடுத்த முறை அவர் அதையே கூறியபோது யாரும் அதை உண்மையாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் இந்த முறை அது உண்மையாகி விட்டது. சில நேரங்களில் வாழ்க்கை ஒரு நொடியிலே மாறிவிடும்; அதுபோலவே, அந்தச் சம்பவம் எங்கள் வாழ்க்கையை முழுவதுமாக மாற்றியது. மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியிலேயே, என் தந்தை எங்களை விட்டு பிரிந்தார்.
அந்த இழப்பு எங்கள் குடும்பத்திற்கு அளவிட முடியாத துயரத்தைத் தந்தது. இறுதிச் சடங்குகள் முடிந்தபின், என் தந்தையின் குடும்பத்தினர் எங்களை வீட்டைவிட்டு வெளியேற்றினர். அதன் பின், என் தாயின் வீட்டில் தஞ்சமடைந்தோம். அங்கே ஒரு சிறிய தேநீர் கடையை நடத்தி, அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தில் எங்கள் வாழ்க்கை முன்னேறத் தொடங்கியது.
என் தந்தை எவ்வளவு தவறுகள் செய்திருந்தாலும், அவர் எங்களுக்கான ஒரு ஆதரவாக இருந்தார். அவரின் இல்லாமை எங்களை மனதளவிலும் பொருளாதார ரீதியிலும் பெரிதும் பாதித்தது. ஆனாலும், என் அண்ணனும் அக்காவும் தங்களது படிப்பை முடித்து வேலைக்குச் சென்று குடும்பத்தின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர். அவர்களின் உழைப்பும் தியாகமும் தான் இன்று எங்கள் குடும்பத்தை நிலைநிறுத்துகிறது.
இந்த எல்லா கஷ்டங்களின் நடுவிலும், என்னை படிக்க வைப்பதில் என் குடும்பம் விடாமுயற்சி காட்டுகிறது. அந்த நம்பிக்கையே எனக்கு மிகப் பெரிய பொறுப்பாக மாறியுள்ளது. நான் நன்றாகக் கல்வி கற்று, ஒரு அரசு வேலை பெற்று, என் குடும்பத்தை பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற உறுதி என் உள்ளத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. வாழ்க்கை எங்களை பல சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தினாலும், அவை அனைத்தும் நம்மை வலிமையாக்கும் பாடங்களாக மாறுகின்றன. அந்த அனுபவங்களின் ஒளியில், நான் என் எதிர்காலத்தை உருவாக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.